წარმოიდგინეთ ნახევრად ჩაბნელებული სენაკი, სადაც სანთლის მკრთალ, მთრთოლვარე შუქზე ბერი ეტრატს დასცქერის. მისი ხელი, რომელსაც მელნიანი ბატის ფრთა უჭირავს, ნელა და ფრთხილად მოძრაობს ქაღალდზე. სიჩუმეში მხოლოდ კალმის შრიალი ისმის — ხმა, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში ცოდნის დაგროვების ერთადერთი მოწმე იყო. თუმცა, დღეს ეს სურათი იცვლება. ის, რაც ადრე მელანი და ქაღალდი იყო, ახლა სინათლის ნაკადებად და უხილავ იმპულსებად გარდაიქმნება. ჩვენ ვცხოვრობთ ეპოქაში, სადაც სიტყვა სხეულს იცვლის, მაგრამ მისი მისტიკური ძალა უცვლელი რჩება. ისტორია გვაჩვენებს, რომ ცოდნის გადაცემა ყოველთვის რიტუალს ჰგავდა და არა უბრალოდ ინფორმაციის გაცვლას. როდესაც დღეს ეკრანს ვუყურებთ და ვხედავთ, როგორ იწერება ტექსტი თითქოსდა არაფრისგან, ჩვენ ვესწრებით იმავე სასწაულს, რასაც ძველი გადამწერები განიცდიდნენ. განსხვავება მხოლოდ ფორმაშია: ადრე მაგია სიმბოლოებში იმალებოდა, ახლა კი ის რთულ, ჩვენთვის უხილავ ციფრულ არქიტექტურაშია ჩაქსოვილი.…
წაიკითხე სრულად