აქ, ქალაქის განათებისგან შორს, სადაც ასფალტი მთავრდება და ხრეშიანი გზა მინდვრის ბალახებში იკარგება, ღამე სხვანაირია. ის არ არის უბრალოდ სინათლის არარსებობა; ეს არის ფიზიკური, ხელშესახები სუბსტანცია, რომელიც მხრებზე გაწვება და გაიძულებს, ხმა გაკმინდო. მანქანის ძრავა დიდი ხნის წინ ჩაქვრა, მისი გაგრილების ლითონური ტკაცუნიც შეწყდა და დარჩა მხოლოდ სივრცე. თავდაპირველად თვალებს უჭირს შეგუება. სიბნელე ისეთი სქელია, თითქოს ხელით შეხება შეიძლება, მაგრამ ნელ-ნელა, წუთი-წუთზე, ცა იხსნება.
ეს არ არის ის ცა, რომელსაც ქუჩის ლამპიონების ფონზე ვხედავთ. ეს არის უსასრულო სიღრმე, რომელშიც ვარსკვლავები კი არ ანათებენ, არამედ თითქოს გამოკიდებულნი არიან შავ ხავერდზე. „ირმის ნახტომი“ მკრთალი, რძისფერი ზოლივით გადაჭიმულა ჰორიზონტიდან ჰორიზონტამდე, თითქოს ვიღაცამ ფუნჯი უხეშად გადაუსვა სამყაროს გუმბათს. სიჩუმე იმდენად ღრმაა, რომ საკუთარი სუნთქვის ხმაც კი უხერხულად ხმამაღალი გეჩვენება. დგახარ, თავი უკან გაქვს გადაგდებული და ელოდები. ჰაერში რაღაც უცნაური დაძაბულობაა, თითქოს ბუნებამ სუნთქვა შეკრა რაღაც მნიშვნელოვანის მოლოდინში. ცივი ნიავი უბერავს, მაგრამ სიცივეს ვერ გრძნობ, რადგან მთელი შენი ყურადღება ზემოთაა მიმართული, იქ, სადაც ჯერჯერობით არაფერი ხდება, გარდა ვარსკვლავების მშვიდი ციმციმისა.
შემდეგ კი ეს ხდება. პერიფერიული მხედველობით ამჩნევ მკრთალ გაელვებას. იმდენად სწრაფს, რომ ეჭვი გეპარება, ნამდვილად დაინახე თუ არა. თვალს აყოლებ იმ მიმართულებით, მაგრამ იქ უკვე არაფერია. გადის კიდევ რამდენიმე წუთი. ისევ სიჩუმე. და უცებ — მკვეთრი, თეთრი ხაზი სერავს ცას, თითქოს ვიღაცამ უხილავი დანით გაჭრა სიბნელე. ის ტოვებს წამიერ კვალს, რომელიც მყისიერად ქრება. „ერთი,“ — ითვლი გონებაში. სხეული იძაბება, მზერა უფრო ფართო ხდება, ცდილობ მთელი ცა მოიცვა.
ნელ-ნელა რიტმი იცვლება. თუ თავიდან ეს შემთხვევითობას ჰგავდა, ახლა კანონზომიერებას იჭერ. აი, კიდევ ერთი — უფრო გრძელი, უფრო კაშკაშა. მას მოჰყვება მეორე, მესამე. ცა თითქოს ცოცხლდება. ეს აღარ არის სტატიკური სურათი; ეს მოძრაობაა. მეტეორები სულ უფრო ხშირად ჩნდებიან, ზოგი მარტო, ზოგი წყვილად, ზოგიც მთელი ჯგუფებით, თითქოს ერთმანეთს ეჯიბრებიან სისწრაფეში. იწყება ის, რასაც პოეტურად „ვარსკვლავთცვენას“ ვეძახით, თუმცა ამ ღამით ეს სიტყვაც კი ვერ გადმოსცემს სანახაობის მასშტაბს. ეს უფრო წვიმას ჰგავს — სინათლის წვიმას, რომელიც უხმაუროდ ეცემა დედამიწისკენ, მაგრამ მიწამდე ვერ აღწევს. ჰორიზონტის ყველა მხრიდან მოფრინავენ სინათლის ისრები და ქმნიან ილუზიას, რომ ჩვენ ვართ ცენტრი, რომლისკენაც სამყარო თავის ნაპერწკლებს ისვრის.
მაგრამ რა არის სინამდვილეში ეს „წვიმა“? როცა ცას უყურებ და ამ სილამაზით ტკბები, ძნელია დაიჯერო, რომ საქმე გვაქვს არა ჯადოსნურ მტვერთან, არამედ კოსმოსურ არქეოლოგიასთან. წარმოიდგინეთ ძველი, დაღლილი მოგზაური — კომეტა, რომელიც მზის სისტემაში დაეხეტება. ის ყინულისა და ქვისგან შედგება და როცა მზეს უახლოვდება, სითბოსგან დნობას იწყებს. თავის გზაზე ის ტოვებს ნარჩენებს — კოსმოსურ ნაგავს, მტვერს, ქვიშასა და პატარა ქვებს. ეს ნარჩენები რჩება კოსმოსში, როგორც ნაკვალევი თოვლზე. დედამიწა კი, თავისი ორბიტალური მოძრაობისას, წელიწადში ერთხელ ან რამდენჯერმე კვეთს ამ „ნაკვალევს“.
ჩვენი პლანეტა, როგორც გიგანტური კოსმოსური ხომალდი, დიდი სიჩქარით შედის ამ მტვრის ღრუბელში. ის, რასაც ჩვენ ცაზე ვხედავთ, არის შეხვედრის მომენტი. ეს პატარა ნაწილაკები — უმეტესობა ქვიშის მარცვალზე დიდი არცაა — დედამიწის ატმოსფეროს ეჯახებიან კოლოსალური სიჩქარით, წამში ათეულობით კილომეტრით. ატმოსფერო, ჩვენი საიმედო ფარი, მათ წინააღმდეგობას უწევს. ხახუნის ძალა იმდენად დიდია, რომ ჰაერი მათ წინ ვარვარდება და ეს პატარა მარცვლები მყისიერად იწვებიან. რასაც ჩვენ ვხედავთ, ეს არ არის თავად ქვა, ეს არის ცხელი ჰაერის მანათობელი არხი, მათი უკანასკნელი გაბრძოლება, მათი „გედის სიმღერა“ სინათლის სახით. ისინი არ ვარდებიან; ისინი იფერფლებიან, რათა ჩვენ სინათლე მოგვანიჭონ.
დაკვირვების პროცესი ამ დროს სრულიად გითრევს. კარგავ დროის შეგრძნებას. არ იცი, ერთი საათი გავიდა თუ სამი. ადამიანები, რომლებიც შენთან ერთად არიან, წყვეტენ საუბარს. ყოველდღიური თემები, პოლიტიკა, სამსახური, პრობლემები — ყველაფერი უმნიშვნელო ხდება და უკანა პლანზე იწევს. ისმის მხოლოდ შეძახილები: „აი, ნახე!“, „ვაუ, რა დიდი იყო!“. ყველა მზერა მიპყრობილია ერთი წერტილისკენ, რა დიანტიდანაც ნაკადი მოედინება. ზოგჯერ ჩნდება ეგრეთ წოდებული „ბოლიდი“ — განსაკუთრებით დიდი მეტეორი, რომელიც ვენერასავით კაშკაშაა. ის ტოვებს კვამლისმაგვარ კვალს, რომელიც რამდენიმე წამს ჩერდება, და ხანდახან ფერადიც კია: მომწვანო, მოყვითალო ან მოლურჯო, რაც დამოკიდებულია იმ ქიმიურ ელემენტებზე, რომლებსაც ეს ციური სტუმარი შეიცავდა. მაგნიუმი მწვანედ იწვება, ნატრიუმმა შეიძლება ყვითელი ელფერი მისცეს. ეს ქიმიის გაკვეთილია, ოღონდ დაფის ნაცვლად ღამის ცაა გამოყენებული.
ამ სანახაობაში არის რაღაც პარადოქსული. კინოინდუსტრიამ და ფანტასტიკურმა ლიტერატურამ მეტეორები კატასტროფის სიმბოლოდ აქცია — ცეცხლოვანი ბურთები, რომლებიც ქალაქებს ანადგურებენ და ცუნამის იწვევენ. მაგრამ აქ, რეალურ ღამეში, ყველაფერი პირიქითაა. ეს არ არის აპოკალიფსი, ეს არის ბალეტი. არანაირი ხმაური, არანაირი აფეთქების გრგვინვა (თუ არ ჩავთვლით უიშვიათეს შემთხვევებს), მხოლოდ სინათლის უხმაურო თამაში. შიში სრულიად არაბუნებრივია ამ მომენტისთვის; მას ცვლის აღტაცება და სიმშვიდე. შენ აცნობიერებ, რომ დედამიწა ყოველდღიურად ტონობით ასეთ მატერიას იღებს კოსმოსიდან, მაგრამ ეს ხდება ნაზად, უმტკივნეულოდ. ატმოსფერო გარდაქმნის პოტენციურ საფრთხეს ვიზუალურ ხელოვნებად. ეს არის შეხსენება, რომ ბუნებრივი პროცესები, თუნდაც ისინი მოიცავდნენ წვას და განადგურებას მიკროსკოპულ დონეზე, გლობალურ მასშტაბში ჰარმონიის ნაწილია.
რაც უფრო ღრმად შედის ღამე, მით უფრო იცვლება შეგრძნებები. კისერი გტკივა ზემოთ ყურებით, სიცივე ტანსაცმელში ატანს, მაგრამ თვალს ვერ წყვეტ. თითქოს გეშინია, რომ თუ თვალს დახუჭავ, საუკეთესო კადრს გამოტოვებ. თუმცა, ნელ-ნელა ინტენსივობა იკლებს. მეტეორები, რომლებიც წეღან წვიმასავით მოდიოდნენ, ახლა იშვიათდებიან. ცა ისევ მშვიდდება, თითქოს ამოისუნთქაო. ვარსკვლავები უბრუნდებიან თავიანთ ჩვეულ, სტატიკურ მდგომარეობას. მაგრამ შენში რჩება განცდა, რომ რაღაც საიდუმლოს ეზიარე. ეს კონკრეტული ნაკადი, ეს კონკრეტული ნაწილაკები, რომლებიც მილიარდობით წელი დაგროვდა მზის სისტემის ფორმირების გარიჟრაჟზე, ახლა, ამ ღამეს, შენს თვალწინ დაასრულეს არსებობა. ეს ზუსტი სურათი აღარასოდეს განმეორდება. მომავალ წელს დედამიწა ისევ გაივლის ამ გზას, მაგრამ ეს იქნება სხვა მტვერი, სხვა „წვიმა“ და სხვა სანახაობა.
როდესაც აღმოსავლეთით ცა ოდნავ გაღიავებას იწყებს და ვარსკვლავები ხუნდებიან, რჩება მხოლოდ მადლიერების გრძნობა. ეს ღამე არ ყოფილა დრამატული სიუჟეტებით სავსე, არავინ გადარჩენილა და არავინ დაღუპულა, მაგრამ მოხდა რაღაც უფრო მნიშვნელოვანი — შეხება კოსმოსურ რიტმთან. მეტეორული ნაკადი გვახსენებს, რომ ჩვენ არ ვართ იზოლირებულები შუშის კოლბაში. ჩვენ ვცხოვრობთ პლანეტაზე, რომელიც გამუდმებით მოძრაობს, კვეთს გზებს, ეხება სხვა სამყაროების ნარჩენებს და მუდმივ ურთიერთქმედებაშია გარემომცველ სივრცესთან.
ეს სინათლის წვიმა გვასწავლის, რომ ზემოთ ახედვა ყოველთვის ღირს, თუნდაც კისრის ტკივილის ფასად. გვასწავლის, რომ სიბნელეში ყოველთვის არის სინათლე, რომელიც ელოდება, როდის შეეჯახება ჩვენს ატმოსფეროს, რათა გაბრწყინდეს. და როდესაც საბოლოოდ მანქანაში ჯდები და ქალაქისკენ მიბრუნდები, თან მიგაქვს არა ფოტოები (რადგან ტელეფონით მათი გადაღება თითქმის შეუძლებელია), არამედ სიმშვიდე და განცდა იმისა, რომ ერთი ღამით სამყარო შენთვის ცეკვავდა. ცა, რომელიც აქამდე უბრალო ფონი იყო, ახლა უკვე მთავარი პერსონაჟია, ცოცხალი და სუნთქვით სავსე ორგანიზმი, რომელმაც თავისი საიდუმლო გაგიმხილა.